Spoed Openingstijden Afspraak maken Dierenartsen Inloggen 050 - 501 55 00

Patiënt van de maand; Dappere Mercy

Dappere Mercy 

Dat Mercy, een mini pointer teefje van ongeveer 9 jaar, een bijzondere patiënt is, zal na dit bescheiden eerbetoon aan deze dappere dame duidelijk zijn.

Mercy kwam begin januari 2018 voor het eerst bij ons op de praktijk nadat ze verkeerd terecht was gekomen op haar rechter voorpoot. Röntgenfoto’s bevestigden de akelige vermoedens van een breuk in de elleboog, er was sprake van een zogeheten laterale condyl fractuur. Normaal gesproken is dit al een erg vervelende breuk, voor Mercy is dit extra vervelend. Zij heeft de pech van een slechte start gedurende haar eerste levensjaren in Griekenland. Ze heeft daar de ziekte Leishmania opgelopen die een forse aanslag op haar bottengestel heeft gedaan, haar botten zijn broos en haar knieën zijn slecht. En door een flinke klap tegen haar achterhand is haar rechter heup permanent geluxeerd. Mercy heeft haar rechter voorpoot dus hard nodig, want compenseren vanuit de achterhand is geen optie. Na een geslaagde operatie waarbij de breuk met schroef en pen is gefixeerd lijkt niets een goede revalidatie in de weg te staan. Mercy krijgt alle support van haar zeer toegewijde bazin en co-bazin in de vorm van fysiotherapie, hydrotherapie, acupunctuur, massages etc.

Helaas is het lot Mercy niet gunstig gezind, de implantaten beginnen al vrij snel problemen te geven, de pen moet worden vervangen en een aantal maanden later verwijderd. Op de schroef die er dan nog in zit lijkt een ontsteking te ontstaan en ook deze moet nog geen maand later worden verwijderd. Een brace moet helpen de elleboog te ondersteunen.
Het noodlot slaat opnieuw toe en er ontstaat weer een breuk in de elleboog. Dit is tegen alle verwachtingen in, de breuk had immers al maanden de tijd om te genezen. Door middel van een CT scan wordt vastgesteld waarom er opnieuw sprake is van een breuk, Mercy blijkt ook nog last te hebben van IOHC in beide ellebogen. Hierbij is de groeischijf tussen de 2 humerus condylen (uiteinden van de bovenarm) nooit goed verbeend en wordt daardoor een zwakke plek, waar makkelijker breuken kunnen ontstaan en niet goed genezen. Op een röntgenfoto is dit helaas niet goed te zien. Om Mercy nog een kans te geven is daarop opnieuw een schroef geplaatst in de elleboog met een extra chirurgische moer. Alleen door de al gevormde artrose in het gewricht is de repositie van de breukvlakken nooit meer optimaal geworden en bleef de elleboog stijver.
Mercy ging hier op haar manier mee om, ze ontwikkelde haar eigen loopje en genoot van het leven. Rennen door het veld, de waterhoentjes najagen en graven naar de muizen waren haar lust en haar leven. En als je ze even bij moest komen van het lopen dan stond ze als een echte pointer met haar fiere neus omhoog de wind op te snuiven.

Na al deze ellende zou je denken dat het wel genoeg is geweest, maar niets was minder waar. In augustus slaat de Leishmania toe in Mercy’s lijf. Leishmania is een ziekte veroorzaakt door een parasiet welke altijd sluimerend in het lichaam aanwezig blijft. Door middel van medicatie en regelmatige (bloed)controles is de ziekte vaak onder controle te houden, echter niet altijd. Na een intensieve opname in de kliniek en een minstens zo intensieve verzorging thuis krijgen we deze dappere dame weer op haar fragiele pootjes. Het evenwicht tussen ziek en gezond met haar pootjes en de immer aanwezige Leishmania zou altijd fragiel blijven. En zo fragiel als haar lijf was, zo rotsvast was haar levenslust. Met een onvoorstelbare blijheid genoot ze, zo lang ze kon, van het leven en de wandelingen met de roedel.

Zo lang ze kon, want helaas, het wankele evenwicht slaat door naar haar fragiele lijf en dat lijf laat haar nu in de steek. De schroef in haar elleboog, die ze zo hard nodig heeft, vindt geen houvast meer en komt er langzaam maar zeker uit. De consequentie daarvan is onverbiddelijk: Mercy die zo van dit leven hield moest afscheid nemen van dat leven.

In de gehele revalidatie tot aan het einde aan toe is Mercy dus echter altijd met het koppie fier overeind door het leven gegaan. In de bolderkar (wanneer nodig tijdens strikte rustfases) mee naar buiten, snuit vooruit in de frisse lucht, genietend van het zonnetje! Later ook weer rennend door de polder, ondeugend iedereen aan het uitdagen. We noemden deze mooie pointer soms dan ook gekscherend ‘het blije ei’.

Geplaatst op 24 april 2019

Meer Nieuws

10 jul
Uw huisdier op vakantie

13 mrt
WhatsApp service

Voor spoed zijn wij telefonisch bereikbaar op 06 - 54 79 37 01